شکوه ظهورتو هنوز پرچم توفیق بر نیفراشته است و خورشید جمالت هنوز دیباى زرین خود را بر زمستان جان ما نگسترده است،

 اما مهتاب انتظار در شب هاى غیبت ‏سوسو زنان چراغ دل هاى ماست.
نام تو حلاوت هر صبح جمعه است و حدیث تو ندبه آدینه‏ها. دیگر از خشم روزگار به مادر نمى‏گریزم و در نامهربانی هاى دوران،

 پدر را فریاد نمى‏کشم؛ دیگر رنج ‏خار مرا به رنگ گل نمى‏کشاند؛ دیگر باغ خیالم آبستن غنچه‏هاى آرزو نیستند؛

 دیگر هر کسى را محرم گریستن هاى کودکانه‏ام نمى‏کنم.
حکایت‏ حضور، براى من ‏یادآور صبحى است که از خواب سیاهى برخاستم و بهانه پدر گرفتم. من همیشه سرماى غم را میان گرمى دست هاى پدرم گم مى‏کردم. کاشکى کلمات من  بى ‏صدا بودند؛ کاشکى نوشتن نمى‏دانستم و فقط  با تو حرف مى‏زدم؛ کاشکى تیغ غیرت، عروس نام تو را از میان لشکر نامحرمان الفاظ  باز مى‏گرفت و در سراپرده  دل مى‏نشاند؛ کاشکى دلدادگان تو مرا هم با خود مى‏بردند؛ کاشکى من جز هجر و وصال، غم و شادى نداشتم!
مى‏گویند: چشم هایى هست که تو را مى‏بینند؛ دل هایى هست که تو را مى‏پرستند؛ پاهایى هست که با یاد تو دست افشان‏اند؛ دست هایى هست که بر مهر تو پاى مى‏فشارند.
مى‏گویند: تو از همه پدرها مهربان ‏ترى، مى‏گویند هر اشکى از چشم یتیمى جدا مى‏شود بر دامان مهر تو مى‏ریزد.
مى‏گویند ... مى‏گویند تو نیز گریانى!
اى باغ آرزوهاى من! مرا ببخش که آداب نجوا نمى‏دانم.
مرا ببخش که در پرده خیالم، رشته کلمات، سر رشته خود را از کف داده‏اند و نه از این رشته سر مى‏تابند و نه سر رشته را مى‏یابند.
عمرى است که اشک هایم را در کوره حسرت ها انباشته‏ام و انتظار جمعه‏اى را مى‏کشم که جویبار ظهورت از پشت‏ کوه‏هاى غیبت‏ سرازیر شود، تا آن کوره و آن حسرت ها را به آن دریا بریزم و سبکبار تن خسته‏ام را در زلال آن بشویم.
اى همه آروزهایم!
من اگر مشتى گناه و شقاوتم، دلم را چه مى‏کنى؟
با چشم هایم که یک دریا گریسته است چه مى‏کنى؟
با سینه‏ام که شرحه شرحه فراق است چه خواهى کرد؟
از ندبه‏هاى من که در هر صبح غیبت، از آسمان دل تنگی هایم فرود آمده‏اند، چگونه خواهى گذشت؟
مى‏دانم که تو نیز با گریه عقد برادرى بسته‏اى و حرمت آن را نیکو پاس مى‏دارى.
مى‏دانم که تو زبان ندبه را بیشتر از هر زبان دیگرى دوست مى‏دارى. مى‏دانم که تو جمعه‏ها را خوب مى‏شناسى و هر عصر آدینه خود در گوشه‏اى اشک مى‏ریزى.
اى همه دردهایم! از تو درمان نمى‏خواهم که درد، تنها سرمایه من در این آشفته‏ بازار دنیاست.
تنها اجابتى که انتظار آن را مى‏کشم جماعت ناله‏هاست؛ تنها آرزویى که منت‏ پذیر آنم، خاموشى هر صدایى جز ندای « یا مهدى‏» است.
                                            گر بر کنم دل از تو و بردارم از تو مِهر
                                               آن مِهر بر که افکنم، آن دل کجا برم؟

موسسه فرهنگی تحقیقاتی کوثر قدر ::: جمعه 28/3/89::: ساعت 12:16 عصر

موسسه فرهنگی تحقیقاتی کوثر قدر ::: جمعه 7/3/89::: ساعت 11:38 صبح

موسسه فرهنگی تحقیقاتی کوثر قدر ::: دوشنبه 16/9/88::: ساعت 11:11 صبح

موسسه فرهنگی تحقیقاتی کوثر قدر[7]
این وبلاگ وابسته به سایت کوثر قدرمی باشد که متعلق به موسسه فرهنگی تحقیقاتی کوثر قدر با بیش از 18 سال سابقه فعالیت در زمینه امور فرهنگی، اکنون افتخار دارد پاسخگوی سوالات شما در زمینه های تربیتی و اخلاقی مبتنی بر فرامین اسلامی باشد. امید است با ارسال نظرات و پیشنهادات شما عزیزان، روز به روز شاهد پویائی بیشتر و بهبود اطلاع رسانی این سایت باشیم.